Skip to content

Kæm va du?

Mannen i Ausa

Yst utpå yttersia av Senja bodde to feskarbrør
dem hadde en hjelpar i båten han va blind men våken og før
en dag dem dregde garnan sine utaførr Gryllefjorn
hørte han, den blinde mann, nokka tungt som dumpa ombord

det va et lik dem hadde fådd, med sødvest og støvla på
men brørn sa at det va en kobbe sånn at han ikkje sku førrstå
så rodde dem inn med fangsten sin tel ei hula som heite Ausa
og gjømte han, den døe mann, mella storstein og kvasse knausa

hu hei se en anna vei
tungsjyen maule og male
mannen i Ausa betale

så skar dem betta uta mennskekjøtt og hekta på kver en krok
og havet som rett førr va stilt og dødt stod no i en hemmelsk kok
no hadde dem agn tel hjuksa og stang frå morra tel seint på kveld
fesken beit, nappa og sleit, og snart så hång han på hjell

hu hei se en anna vei
tungsjyen maule og male
mannen i Ausa betale

om kveldingen satt dem på kroa og spanderte tel krana va tom
men om korsen løkka va kommen dit ville dem ikkje prate om
men bygdefolket spurte og grov, ga ikkje den blinde fred
han kveskra at “kom i morra natt tel ausa, så kan dokker se”

neste natt i ausa låg heile bygda og såg
et frøktelig syn: at kroka bei sett i kjøttet på han som der låg
då storma dem fram med økse og ljå, lot brørn i båten sin gå
batt dem fast, drog båten med hast opp i lia og tente på

hu hei se en anna vei
tungsjyen maule og male

i Bleiklia står tia stille, der vil ikkje gresset gro
og fesken som brørn hadde hengt bei sur og svart som jord
på yttersia, yst på Senja, søng både vind og vêr
om brødre to som tel Helvete dro på grunn av en blind passasjer

Blå kveill

Se, no stijlne aille båran
og det skjømmest mens æ ror.
Det bli blått ruint begge åran
førr en kaillkrok i en fjord.

No kjem skarven òg te skjærre.
Det e han, og det e æ
som e eillst i detta værre.
Skarven ror i lag med mæ.

Kveillen spørr, og kveillen svare.
Gjer mæ mangt å tenke på.
Tru kor lenge vi ska fare.
Derom vijl Vårherre rå.

Trygt å trø i lainn av båten
på et berg æ kaille mett.
Godt å høre godverslåten
og gå heim med glae skrett.

Togsang

Leite mot nord, imot nord førr å finne deg
vind som hyle langs et dunkandes tog
veit ikkje heilt ka eg finn når eg kjem tel deg
men håpe at du e på leiting, du og

det e så mange mil, og d’e så lenge sia,
veit ikkje om du e bidd bedre med tia,
men endelig veit eg korhen eg kjem ifrå
det e mange hundre mil men eg har ikkje tenkt å gå

det e ikkje en sang eg har tenkt å sønge,
berre lyden av et dunkandes tog,
ingenteng veien heim hit har lært meg,
men veien heim va det einaste eg såg

det e så mange mil og d’e så lenge sia
veit ikkje om eg e bidd bere med tia,
men endelig veit eg kor ferda mi går hen;
det e mange hundre mil, men ikkje langt igjen

men ka om du ikkje lenger e der åleina?
ka om nokken er der på besøk?
korleis ska eg då ta tel å førrklare
at du fann kjærligheit på første førrsøk?

det e så mange mil og d’e så lenge sia
veit ikkje om hjerta kan gro litt med tia
og tvilen tar tak og tære litt førr kvær perrong
men hundre mil e ikkje langt i ei jernbanevogn

Vi slakta sau

Vi slakta sau vi tappa blod.
Eg stramma tau mens far min slo.
Eg grudde meg, men lærte fort:
Det va førr maten det blei gjort.

Vi slakta sau. Det måtte te.
Vi spretta skank og knekte lé
og tomma skinn til dyret hong
som naken skrott i tau og stong.

Vi slakta sau. Vi lærte ord
som marlake og bottlangsbror.
Kver innmat-del, kver pølsetarm
som kunne nøttes, hadde namn.

Vi slakta sau på fløan sjy,
rundt Vinterdag, ved måne-ny.
De gamle hadde trua på
at kjøttet drygdes meire då.

No slaktes sau på transportband.
Så glømmes ord og arbeidsgang,
og en kultur fra gammel tid
kan skrives ned til null verdi.

Noens ark

Har du hørt historia om gamle Noahs ark
om då fast fjell og en ny dag steig av havet?
hemmelen sett tåreregn sku vaske altteng bort
men nån få fækk fare trøgt igjønna kavet

kom, ska eg førrtelle om det underet dem såg
om då jorda gjor seg mjuk og lot seg forme
namnelaus og naken ska du dit en dag du og
og som fløktning ska du seile gjønna stormen

kan du høyre dønningen av torevêr i vest
kor Drømmen gror i urett du må tåle?
her kor rike ska bi rikar og kor kver dag e en fest
imella høghus som ska gro tel dem fell over

så knepp nevan og søng salma
om regnet som ska komme
søng om babylon og kvite elefanta
du e førrtapt allikavæll når dagen e omme
idet vatn velte inn frå alle kanta

alle her har fådd en plass ombord på noens ark
der va åpent førr enkver som va heldig
vi som prisga regnet mellom fjelltoppa i nord
og stod lagelig tel då løkka traff telfeldig

og sjøll om du bær bud om fred i hjertet innerst inne
må du fare der kor åpen sjy fråde
førr deg ska tåreregnet bi et sjøllopplevd minne
førr du føddes der kor ondskapen må råde

dørren går igjen ombord på noens ark
idet båra bryt mot bord igjen, det e noens verk
og av båran bi alt vi va førrtært
kanskje neste gong har noen lært

Grønt lauv i snyen

Æ har en liten åkker
en åkker der æ sår
men lang e våres vijnnter
og sein e våres vår
no e det medt i sommarn
og æ sår mens bjørka står
med grønt lauv i snyen

det græle grått i fjorden
og nordavijnn rår
og nabbon min, han Tomas
kjem ruslandes og spår
at ailldri bi det grorver
når bjørkeskogen står
med grønt lauv i snyen

æ e vesst sjøl en Tomas,
så lite som æ sår,
så lite som æ eie
av tru på goe år
å je æ va som bjørka,
som bjørka der ho står
med grønt lauv i snyen

Kjerkegård ved havet

Sola flyt som gull i disen
der vi styre inn mot land
og finn ly førr nattebrisen
ved ei lun og sørvendt strand.

Her gror skjørbuksurt i sanden
lenger opp enn floa når,
og fra støa finn eg stien
mot en gammel kjerkegård.

På ei stille midnattsvandring
i ei nordnorsk natt i juni
ser eg kors med navn og årstall
mellom reir med egg og dun i.

Her går livet mot førrnying
mellom gamle, glømte grave
i en kort og hektisk sommar
på en kjerkegård ved havet.

Hit kom de som stormen sparte,
her ligg de som gjekk og venta,
de som fall førr tæringssotten,
de som spanskesjuka henta.

På de gamle, morkne merkan
kan eg endå namnan lese,
og eg spør meg sjøl: Kem va dem,
de som søv her under greset?

Kem va du, Elfrida Angel,
som så kort ei liv fekk låne?
Fekk du dansa før du døe,
17 år og knapt en måne?

Eller du, Andreas Hansa,
e du av et folk eg kjenne?
– Og med handa mot et gravkors
høre eg en båt som lende:

Mannemål i sommarkvelden,
lyd av tunge åttringsåre,
folk som dreg en kjøl mot sanden,
løfte opp ei svartbredd båre.

Og i sus av nattebrisen
kan eg ane enkegråten
der et likfølge passere
etter stien ifrå båten.

E det ekko av en salme?
bibelord til trøst i nøa,
vigsla mold mot kistelokket,
steg som fjerne seg mot støa?

Synet kverv og tankan klarne
der eg våkne opp av transen,
mens en flokk med svarte skarva
segle inn i nattsolglansen.

På den gamle kjerkegården,
vendt mot ver og vinterstorma,
ligg historia begraven
om et folk som havet forma.

Her søng vinden sine salme
i en hardfør, arktisk flora
som slår rot og pine næring
av den magre skjellsandjorda.

Men der lys tiriltunge
bak herakleum og karve,
som ei helsing til de unge
som en vedhard kyst fekk arve.

Og i nord, mot nattsolbrannen,
mumle havet sine minna,
som en mollstemt orgelfuge
under bratte gråsteinstinda.

En sang om fly

Eg vil se verden, sånn som alle ainner:
heller gjere nån feil enn å leve i anger
så om eg klare å bære kvileslaust fare
kan eg ha én fot i nuet og én i alt det samme gamle
og ta ett skrett telbakers førr kvert ett eg går fram

eg vil leve som dem gjær det på teve
der kor alt e et spell, men der alle i det minste ser det
og når hemmelen gjer oss snystorm i juli
så kan eg sei eg gjor det einaste man kunne den gång alt va mulig
då vi tok ett skrett telbakers førr kvert framskrett vi gjor

ta ett skrett telbakers, ett skrett nærmar no

Album credits.